هفتم تیر ماه سالروز شهادت دکتر محمد حسینی بهشتی

سید محمد حسینی بهشتی زاده دوم آبان ماه ۱۳۰۷ در محله ی لبنان اصفهان چشم به جهان گشود. در چهار سالگی به مکتب رفت و سپس به دبستان ثروت که بعد ها پانزده بهمن نامیده شد. در آزمون های پایان دوره ی دبستان در شهر نفر دوم شد و به دبیرستان سعدی رفت. پس از شهریور سال ۱۳۲۰، در سال دوم دبیرستان، همکاری اش با شاگردان مدرسه های دینی بیشتر شد و به طلبه شدن علاقه پیدا کرد. سرانجام در سال ۱۳۲۱ در سن چهارده سالگی دبیرستان را رها کرد و به مدرسه صدر بازار رفت. پس از آموختن ادبیات عرب، منطق، کلام و سطوح فقه و اصول، در سال ۱۳۲۵ راهی قم شد و به مدرسه حجتیه رفت. در قم خارج فقه و اصول را فراگرفت. در سال ۱۳۲۷ دیپلم ادبی را با شرکت در آزمون متفرقه گرفت و به دانشکده علوم معقول و منقول ( دانشکده الهیات و علوم اسلامی کنونی) دانشگاه تهران راه یافت. در سال ۱۳۳۵ دوره ی دکترای خود را در رشته ی فلسفی آغاز کرد و در سال ۱۳۵۳ از پایان نامه دکترای خود تحت عنوان ” مسائل ما بعدالطبیعه در قرآن” دفاع کرد. هر چند که در سال‌های ۱۳۲۹ و ۱۳۳۰ و ۱۳۳۱ در گردهمایی ها و نشست‌های سیاسی نهضت ملی شدن صنعت نفت در تهران و اصفهان شرکت می‌کرد، اما به‌ گونه ی پیگیر تلاش های خود را در سال ۱۳۴۱ و با تشکیل کانون دانش‌آموزان قم آغاز کرد. پس از آن به فعالیت های سیاسی خود ادامه داد و در عاشورای ۱۳۵۷ پس از سخنرانی اش بازداشت شد و مدت کوتاهی را در زندان اوین و کمیته ی مرکزی بود. با پیروزی انقلاب او دبیر شورای انقلاب گشت. پس از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷، با باور به کار حزبی در ۲۹ اسفند ۱۳۵۷ حزب جمهوری اسلامی را به همراهی جمعی از روحانیون بنیانگزاری کرد که به زودی به مخالفان سرسخت رییس جمهور وقت ابوالحسن بنی صدر تبدیل شد. سپس از سوی مردم برای عضویت در مجلس خبرگان قانون اساسی انتخاب شد. در ۴ اسفند ۱۳۵۸ از سوی آیت‌الله خمینی (ره)، ریاست قوه قضائیه دیوان عالی کشور را بر عهده گرفت. در ۲ تیر ماه ۱۳۶۰، پس از برکناری ابوالحسن بنی‌صدر در شورای موقت ریاست جمهوری عضویت داشت.

وی سرانجام در سمت ریاست قوه قضاییه، در شامگاه ۷ تیرماه سال ۱۳۶۰ در حین سخنرانی در تالار حزب جمهوری اسلامی بر اثر انفجار ساختمان حزب از سوی منافقین به همراه ۷۲ نفر از بلندپایه‌ترین مقامات ایران، شهید شد.