این روزها همه دوست داریم یک موسسه ی خیریه به نام خودمون داشته باشیم، که البته خیلی هم پسندیده است. توی هر محفلی که باشیم اسم یکی دوتا از این موسسات به گوشمون می خوره. ما هم که خیلی دوست داریم برای دست گیری از بقیه کاری بکنیم، سریع می پرسیم که: “چقدر باید پرداخت کنیم؟ شماره حساب می دید لطفا؟” همه تشنه ی کمک کردنیم و هر کس به یک دلیل. یکی به یک معتاد کمک می کنه تا ترک کنه، یکی به حیوون ها غذا می ده یا اون ها رو به دامپزشکی می بره، یکی دیگه هم برای نجات طبیعت تلاش می کنه. چقدر قشنگه، وقتی که می بینیم همه دوست داریم از نعمت هایی که داریم به بقیه هم بدیم. همه دوست داریم این درخت ها و دریاچه هارو برای بچه هامون هم حفظ کنیم. ولی کم هستیم اون هایی که با دل شیر توی طبیعت می ریم تا با یک نبرد تن به تن حفظش کنیم. اگر با خودمون صادق باشیم، اکثرا دوست داریم پول بدیم و زحمت های بیشتر رو بسپریم به بقیه.

درسته که پول دادن به فقیر، نذری دادن و برای موسسات خیریه غذا و لباس بردن، یا به بچه گربه ها، سگ ها و پرنده ها غذا و پناه دادن، کارت اهدای عضو داشتن یا حتی برای نجات جون یک درخت از یک متر حیاط بیشتر گذشتن از رفتارهای اجتماعی بسیار نیکه، اما چند نفر از ماها که  خیلی ازین کارها رو هم کردیم حاضر می شیم برای نجات جون یکی دیگه یک کارت اهدای خون داشته باشیم؟ بعضی ها شجاعت کافی رو نداریم، خیلی ها وقتش رو نداریم، بعضی هامون هم اصلا نمی دونیم که می شه همچنین کاری رو کرد! ولی یادمون باشه که هیچ وقت دیر نیست. تا حالا فکر کردیم که می شه برای خون دادن نذر کرد؟ بله، می شه سالی دوبار وقت بذاریم و بریم خون اهدا کنیم. همه ی ما که به هر طریقی به دنیای اطرافمون کمک می کنیم با اهدای خونمون همون شیره ی سرخ رگ هامون، می تونیم جون خیلی ها رو نجات بدیم. بچه های هموفیلی برای داشتن فرآورده های خونی خیلی در مضیقه اند. ما با دادن فقط مقدار خیلی کمی از خونمون می تونیم به اون ها چند صباح دیگه نفس کشیدن رو هدیه کنیم. یا با این کار، اونی که توی یک تصادف زخمی شده و نیاز به خون داره سریع تر نجات پیدا می کنه. کاش در کنار بقیه ی کمک هامون، سالی یک یا دوبار «یاعلی» بگیم و سری هم به واحدهای انتقال خون بزنیم.

در همین مسیر، بچه های نیکوکار بزرگترین مجتمع فرش ماشینی ایران – سرای ابریشم – در روز پنجشنبه هفتم مرداد به مناسبت روز انتقال و اهدای خون، همت کردند و در مجتمع یک واحد سیار رو مستقر کردند. همه ی کسایی که اونجا بودند از این کار استقبال کردند و شاید خیلیاشون برای اولین بار دست به این عمل انسان دوستانه زدند. یادمون باشه که برای شاد کردن دیگران به این شیوه هیچ وقت دیر نیست.